Okkur langar að tala við ykkur í dag um orkubreytingar, því þær hafa átt sér stað. Allir hafa fundið fyrir þeim. Nú getum við sagt ykkur að leikvöllurinn hefur verið lagður, því fljótlega munuð þið komast á víddarsvið sem færir ykkur nær því andlega. Baráttan við að færa ykkur inn á þessi svið hefur verið ykkar margra ára strit. Lífsbygging ykkar hefur farið í gegn um margar lagfæringar og mun halda áfram sínu aðlögunarferli þar til hún hefur náð að þétta alla líkamina. Þetta á við um efnislegustu, þrívíddar-hluta ykkar sjálfra. það gengur vel. Óskið ykkur til hamingju. Óskið ykkar líkömum til hamingju. Vegsamið lífsbygginguna því þessar lífsbólur voru í upphafi ekki hannaðar til að bera ykkur þetta langt, því ykkur var ekki ætlað að vera hér, samt eruð þið hér. Þið eruð þegar farin að lyfta vængunum. Nú eruð þið að verða að mannlegum englum. Hvílík gleði. Hvílík ánægja. Við vonum að þið gleðjist jafn mikið og við.

Miklar breytingar hafa orðið. Þið finnið þetta á mörgum margvíddarsviðum. Margt mun gerast á komandi mánuðum, því breytingarnar verða til að menn fara að bregðast við umhverfi sýnu. Það munu verða algjörar breytingar hjá ykkur öllum með tímanum. Þið munið sjá  að sumir stíga auðveldlega inn í orkuaukninguna og aðrir ekki. Sumir munu taka skref og skapa töfrandi raunveruleika eftir þeirra hæstu ástríðum beint fyrir framan þá. Þetta mun gerast á augnabliki. Síðan eru aðrir sem koma upp og reyna að stíga áfram og finna aðeins andstöðu, aðeins til að finna að hlutirnir falla ekki saman, aðeins til að  finna að þeir skapa ekki eins og ímyndunaraflið mótaði þá. Vinsamlega, dæmið hvorugt því það mun aðeins hindra ykkar eigin vöxt. Við mynnum ykkur á að andleg samkeppni var ein aðal orsökin fyrir hruni Atlantis. Þeir sem finna aukna mótsstöðu eru þeir sem eru á hápúnkti námsferlis síns. Þetta eru þeir sem hafa valið að vera lengur en samningur þeirra segir til um og þeirra umbreytingar munu opna stærri dyr, fyrir alla hér á plánetunni.

Umbreyting frá fjarvídd og fara í gegn um hindranir í aðgerðum og starfsvettvangi, er sennilega ein erfiðasta umbreyting og harðasta lífsreynsla. Réttið þeim hjálparhönd aðeins þeim til stuðnings og veitið þeim hughreystingu, en haldið þeim ekki uppi því þeir þurfa þess ekki með. Þið geymið innra með ykkur stórkostleg fræ krafts og stórfengleika, Það sem þið kallið Guð. Þið eruð ekki hluti af Guði, þið eruð Guðsheildin og þið hafið að geyma sköpunarkraftinn, jafnvel nú á þessari stundu.

Viðurkennið ykkar nýja kraft

Ahh, húpurinn er svo áhrifamikill. Það renna upp þær stundir að þið eruð  hinum megin, þegar þið komið heim, að þið hlæjið og skemmtið ykkur yfir því, hvað ykkur fór á milli og segið, “ Er það ekki furðulegt að þegar við vorum þar og áttum í illdeilum og gátum ekki munað hver við vorum? Var það ekki gaman?” Í augnablikinu virðist það ekkert gamanmál, en þið munuð muna það eins og það hafi verið leikur, sem þið voruð að skrásetja. Svo á þeim tímum sem þið eruð ein og þið áttið ykkur ekki á hver þið eruð og á þeim stundum sem ykkur finnst þið vera yfirgefin, þá erum við til staðar og opnum arminn fyrir ykkur, umvefjum ykkur þeim kærleika sem við höfum að geyma, en þið getið ekki numið hann. Vitið af því að við erum til staðar, umvefjum ykkur og kvíslum í eyrun ykkar, til að láta ykkur vita að við erum á staðnum. Við erum ávalt með ykkur og getum numið ykkar tilfinningar. Svo ef við gætum snert ykkur, jafnvel rétt smávægilega, þið mynduð muna þá snertingu. Sú mynning yrði með ykkur að staðaldri, því með þessari snertingu, myndu vakna mynningar að heiman. Þið mynduð síðan dreifa þeim geisla í augum ykkar í hvert skiptið sem þið brosið, tennur ykkar munu leiftra, ljósið mun skína úr augum ykkar og þið munið snerta hvort annað, því nú eruð þið mannlegir englar. Þið eruð að læra að bera þann kraft innra með ykkur sjálfum og þetta eru erfið skréf fyrir mennina. Þið berið það vel. Gefið ykkur sjálfum svigrúm. Klappið ykkur oft á bakið. Gefið ykkur rými til að gera mistök og læra að nota þennan nýja kraft. Gefið ykkur rými til að vera mannleg því það er í mannúðinni sem þið geymið ykkar stærstu tjáningu  sem er ykkar hluti hins eilífa skapara. Þetta er það sem þið eruð  og þið eruð byrjuð að tengja við kraftinn  sem er ykkar fæðingarréttur. Þið eruð byrjuð að deila einum huga í einingu. Í einingunni felast eingin leyndarmál lengur. Þið eigið oft eftir að rétta öðrum hjálparhönd, verið þó ekki ábyrg fyrir hamingju þeirra eða gleði, eða þeirra framkvæmdum. Þeirra verkhringur speglar þeirra sanna innri kraft. Stuðlið að krafti annara og takið hann ekki frá þeim aftur.

Þetta er tími framkvæmda. Nú er tíminn til að stíga inn í ástríður ykkar, því ykkur hefur hefur verið stefnt í það sem þið hafið numið í mörg ár. Mörg ykkar hafa haldið aftur af þessum krafti og beðið þessarar stundar. Hvað haldið þið? Hún er til staðar. Þið þurfið ekki að bíða lengur. Þið hafið mótað þessa stund. Þess vegna hafið þið fundið þessa togstreitu og okkur er mikill heiður að vera í nærveru þeirra sem hafa breytt leiknum. Þetta eru ykkar framkvæmdir, ekki okkar. Það er aðeins ein regla á leikvelli hins frjálsa vals. “Það mun vera frjálst val á öllum sviðum.” Þið gætuð kosið að leynast, Þið gætuð kosið að leita, Þið gætuð kosið að vera ekki með í leiknum. Þið gætuð kosið að skoða ykkur sem takmarkaða einstaklinga, sem hafa ekki hæfni til að komast lengra. Þið gætuð kosið að leita alltaf ytri aðstoðar til að ná fullnaðarmótun. Við segjum ykkur að auðveldasta leiðin til að komast í gegnum þessa lexíu, er að rétta út hendina og bjóða ábyrga aðstoð við aðra með svipaða reynslu. Þetta er það sem verið er að þjálfa ykkur upp í. Þið eruð mannlegir englar og stundum þegar þið komið inn í tilveru annara, þá snertið þið þau í skamma stund. Á öðrum tímum þegar þið komið inn í tilveru annara, þá lendið þið í margra ára vinnsluferli og verðið þeirra spegill.

Þið viljið vera

Þið áttuð kostinn með að fara heim. Ahh, en þið kusuð að vera og þið hafið nýlega farið í gegnum orkujöfnun, þar sem þið hafið sæst inn á þá staðreynd að þið mynduð jafnvel ekki fara heim. Ykkur var farið að hlakka svo til. Ahh, en eftirvæntingin er að byrja að koma aftur þegar þið sjáið að það eru verk sem þarf að vinna. Það eru hlutir hér, það eru hlutir þar, það er fólk sem þarf aðstoð og líf sem þarfnast snertingar. Það þarf að leggja farveg, því þið eruð heilunarmeistararnir og þegar þið skapið rými fyrir aðra, svo þeim líði nógu þægilega til að takast á við breytingar og heila sig sjálf, þá fynnið þið ykkar sönnu ástríðu.Kæru félagar, þið eruð inn í ykkar ástríðu og þið fynnið gleðitilfinningu þegar þið skapið þetta rými. Vandið ykkar verk. Þið eruð græðarar ljóssins og því ljósi sem þið dreifið mun vera speglað um aldir. Ykkar eigin lífsbygging er að fara í gegnum breytingar sem mun færa ykkur í endurmat, því uppbygging ykkar er hafin. Jafnvel á þessari stundu, sem við erum hér saman í herberginu, eldist þið ekki. Þið eruð svo kraftmiklar verur. Ef þið gætuð lyft hulunni til hliðar, rétt í smá stund, mynduð þið skilja. Ahh, ef við myndum gera það mynduð þið sennilega fara heim, svo við ætlum að sleppa því. Í staðinn, ætlum við einfaldlega að gefa ykkur smá  yfirsýn frá okkar sjónarhorni um hver þið eruð. Ein yfirsýnin sem okkur langar að deila með ykkur, langar okkur að segja ykkur núna. Það er sagan af Mr. Mike.

Sagan af

Sagan hefst með fjögurra ára dreng Michael að nafni, kraftmikill ungur piltur sem veit hvað hann vill. Komið ekki sekt á Mr. Mike því það mun ekki takast. Hann sér í gegnum skynvilluna sem skapar sektarkennd. Mike er hér að læra í þriðju víddinni. Mike er hér til að vinna, til að aðstoða við breytingarnar. Á fjórða aldursári, var Mike gefin gjöf. Það var óviðeigandi gjöf á þeim tíma því Mike var ekki nógu stór til að sitja reiðhól, reiðhjólið sem honum var gefið var nálægt fullri stærð. En það var geislandi og það var nýtt, það hafði borða sem komu út úr handföngunum og ýmsar græjur. Faðir Mike´s sagði, “Mike, við ætlum að sitja þetta hjól upp á loft í bílskúrnum, til geimslu þar til þú verður orðinn nógu gamall." Mike sagði, “Vinsamlega gerið það ekki. Þetta er mitt hjól. Ég vil fá hjólið.” Faðir hans gaf eftir að lokum með mikilli tregðu. Hjólið fekk heimili í einu horninu á bílskúrnum. Það stóð tígulega rétt inn við dyrnar og hallaðist í hjólastandinum. Mike fór þangað  á hverjum degi til að leika sér, jafnvel þótt hann væri ekki nógu stór til að ná niður á petalana. Móðir hans gaf honum lítinn fótaskemil svo hann kæmist upp á hjólið og hann sat þarna klukkustundum saman og let sig dreyma. Á þessu töfrahjóli Michael’s tók ímyndunaraflið hann til fjarlægra staða og í stórkostlegar ferðir. Mike elskaði þetta hjól jafnvel þótt hann næði ekki enn niður á petalana. Sameiginlega fóru Mike og töfrahjólið hans í margar ferðir saman. Foreldrar hans höfðu stundum áhyggjur af honum , þar sem hann eyddi miklum tíma í bílskúrnum. Mike var tímum saman einn í skúrnum með hjólinu sínu og let ímyndunaraflið ferðast með sig í gegnum helstu undur veraldar. Mike hafði fjörugt ímyndunarafl.

Dag einn á miðju sumri, var Mike að leika sér í skúrnum á hjólinu sínu, að hann tók eftir að fæturnir snertu petalana í fyrsta skipti. Um leið og hann uppgötvaði þetta, heyrði hann rödd frá opinni bílskúrshurðinni. “Ert þú Mr. Mike?” Sagði röddin. Mike horfði í kringum sig og sagði, “Já ég heiti Mike.” Þá gekk eldri herramaður fyrir hornið  og stóð í fullri ásýnd, “Ég er nágranni þinn. Ég hef fylgst með leikjum þínum. Ég hef hlustað á þig vera að skemmta þér og búa til sírenuvæl og bjöllutóna og tala við þína ímynduðu vini í langan tíma. Þar sem ég eyði miklum tíma í bílskúrnum mínum, þá datt mér í hug að koma yfir og heilsa upp á þig. Ég heiti Henry Danman og ég er nágranni þinn. Ég er vinur þinn." Mike var svolítið stjarfur yfir þessu því hann var í sínum ímyndaða heimi. Hann færði sig út úr sínum ímydunarheimi um stund, sté niður á fótaskemilinn og gekk yfir til Mr. Danman. Hann rétti út hendina til, “Mr. Danman og sagði, ég er nágranni þinn og það er gaman að kynnast þér.” Á því augnabliki geislar Mr. Danman í brosi og Mike breyttist til frambúðar. Agndofa, stendur Mike þar og horfir á hann. Hann veit ekki hvað hann á að segja. Hann veit ekki hvað hann skynjaði. Hann veit ekki hvað þetta er. Henry Danman brosir, tekur í hendi unga mannsins og segir, “þú mátt kalla mig Henry.” Mike svarar, “Mér er ekki heimilt að kalla þá eldri Henry, en ég get kallað þig Mr. Danman." Hann segir, “Það er í góðu lagi. Ég vil bara láta þig vita að ég er í næsta nágrenni ef þig langar að spjalla, ég er yfirleitt í bílskúrnum. Bílskúrarnir okkar liggja saman. Ég vildi bara koma og heilsa upp á Mr. Mike, því ég hef heyrt svo mikið um þig." Af því loknu, skiljast leiðir þessara tveggja einstaklinga og þeir fara aftur hver inn í sinn bílskúr.

Það líða nokkrir dagar þar til forvitnin nær tökum á Mike. Fljótlega fer hann að gægjast í út fyrir hornið á opinni bílskúrshurðinni, til að reyna að fylgjast með Henry Danman. Mike gægist hikandi fyrir hornið og sér hann sitjandi í bílskúrnum og fylla út í stólinn sinn, hann var að lesa og sneri bakinu að bílskúrshurðinni. Án þess að snúa sér við, segir Henry Danman, “Er það Mr. Mike sem ég finn fyrir?” “Já, Mr. Danman, það er ég. Hvað ertu að lesa?” "Ahh, komdu og sjáðu” sagði Henry um leið og hann lagar til sæti fyrir sinn unga gest. “Lofaðu mér að sýna þér mín ferðalög." Það var hér sem tveir menn sátu saman og mynduðu tengingar. Þetta voru tengingar sem höfðu ekki verið skapaðar í langan tíma. Því þeir fundu hvorn annann á þessum degi og í marga daga eftir þetta heimsótti Mike oft bílskúr Mr. Danman’s og þar ræddu þeir saman. Það kom jafnvel fyrir að Mr. Danman heimsótti bílskúr Mike’s og hlustaði á Mike tala um alla þá stórkostlegu staði sem hann heimsótti á hjólinu sínu. Þessir tveir menn fóru að kynnast hvor öðrum, aftur.

Dag einn þegar Henry Danman er að tala við Mike segir hann, "Mr. Mike, mig langar að láta þig vita að það er mjög ánægjulegt að eiga viðræður við þig. Mer finnst ég ekki vera að tala við barn." Mike svaraði, “Henry," (því honum fannst þægilegra að kalla hann Henry) "Hvers vegna getum við rætt svona saman? Hvers vegna getum við verið verið svona góðir vinir? Þegar ég tala við vini mína, þá spyrja þeir hvers vegna ég eyði svo miklum tíma með gömlum manni? Hvers vegna?" Henry horfir á Mr. Mike og segir, “Ég hef beðið eftir þér lengi Michael. Ég kom hingað snemma. Ég hef verið að halda þessu plássi fyrir þig, því staðreyndin er sú að við höfum verið faðir og sonur áður, aðeins síðast Mr. Mike,  var því öfugt farið, þú varst faðir minn og ég var sonur þinn. Í þetta skiptið fæ ég að leika eldri herramann. Er þetta ekki stórfenglegur leikur sem við leikum? " Mike vissi ekki hvernig hann átti að bregðast við þessu, en einhvernvegin vissi hann að það sem hann heyrði var rétt.

Fljótlega rann upp sá dagur að fætur Mike’s náðu að fullu niður á petalana á töfrahjólinu hans. Foreldrar hans eru komin út á götu til að undirbúa raunverulega hjólreiðaferð fyrir hann. Henry Danman fylgist vel með frá sínum bílskúr. Vegna þessa sérstaka tilefnis færði Henry Danman sinn stóra stól út í jaðar bílskúrsins. Hann var nógu gætinn að yfirgefa ekki bílskúrinn, því þetta var ekki hans staður. Þessi staður tilheyrði foreldrum Mike’s. Mr. Mike sat ákveðinn á hjólinu út á götunni. Henry Danman fylgdist með þegar forleldrar Mr. Mike’s hlupu með honum og heldu hjólinu uppi. Mr. Mike hrópaði upphátt, “Sleppið ekki, ekki sleppa, ekki sleppa.” Og þau sögðu, “Hafðu ekki áhyggjur. Við eru hér til staðar. Við erum hér." "Bara sleppið ekki, ekki sleppa.” “Þetta er gaman, er þetta ekki gaman?"Mike svarar, “Jú, þetta er gaman, bara, sleppið ekki!” Eftir nokkrar tilraunir, skiptust foreldrar Mike´s á og renndu honum upp og niður götuna og heldu hjólinu stöðugu. Þegar dagurinn var að kvöldi kominn fór Mike út til að sitjast á hjólið sitt eftir kvöldmatinn. Hann horfði á það um stund, en skipti um skoðun og fór aftur inn til að horfa á sjónvarp. Einhvernvegin hafði orðið breyting á hjólinu.

Fáum dögum síðar voru foreldrar Mike´s aftur komin út á götuna fyrir framan heimili sitt og aðstoða hann á hjólinu. Móðir hans sagði, “Mike, væri það ekki ánægjulegt ef þú reyndir þetta sjálfur?" "Aðeins sleppið ekki, ekki sleppa.” Eftir að vera orðin dauðuppgefin, sögðu foreldrar Mike’s, “Ef þú vilt halda áfram, þá verðum við að sleppa, eða kannski þú viljir reyna aftur seinna.” Mr. Mike dró djúpt inn andann, “Nei, ég held að ég sé tilbúinn, en sleppið aðeins í stutta stund, allt í lagi?” Að því búnu horfði Mike yfir til  Henry Danman. Henry brosti og veifaði yfir til Mike. Mike vissi að nú var stundin komin, til að taka næsta skref.

Einu sinni enn voru foreldrar Mike’s byrjuð að hlaupa til hliðar með hjólinu. Í þetta skipti slepptu þau. Mr. Mike sá ekki bílinn. Það varð ekki hans bani; hann slasaðist ekki alvarlega. En í allri eftirvæntingu Mike’s að snúa sér við og segja, “sjáðu mamma, sjáðu pabbi, sjáðu Henry, ég get þetta sjálfur.” Á þessu augnabliki varð áreksturinn, því þannig var samningurinn. Mike fór aldrei aftur á hjól. Mike treysti sér aldrei aftur til að fá sér annað reiðhjól. Hann fór í gegnum mynningar barnæskunnar án reiðhjóls. Mike helt áfram að heimsækja Henry Danman og þeir áttu sínar daglegu umræður um stund. Það leið ekki á löngu þar til Henry Danman flutti. Öll nágranna-fjölskyldan flutti þetta sumar og Henry Danman flutti með þeim. Þetta var eins og það átti að vera því hans verkefni var lokið.

Mörgum árum síðar heimsækjum við Mr. Mike aftur. Mike er nú orðinn fullorðinn. Mike hefur nýlega leyst upp samband sem var ekki heilbrigt fyrir hann. Mike hafði átt í erfiðleikum með sín sambönd í gegnum sína lífstíð, en hann er andlega sinnaður og hefur ekki fundið neinn með samskonar áhugamál. Einhvernveginn hefur Mike alltaf fundist hann vera að leika hlutverk og í raun ekki verið hann sjálfur. Mike fór að leita æðri sannleika til að finna sitt innra sjálf. Mike varð að leitanda. Nú sjáum við Mike sem stórkostlega, lærða mannveru, sem er tíður gestur meðal sjáenda og heilara. Hann hefur lært að hugleiða upp í fimm stundir í senn og hann finnur að þannig greiðir hann sínar skuldir. Honum finnst hann vera að vinna að ákveðnu verkefni og skoðar sig sem há-andlegann. Mike veit hvað hann er að gera hér, því hann er hér til að vinna með öðrum, en honum finnst hann ekki tilbúinn. Mike hefur fundið ser vinnu, þar sem hann er í daglegri umgengni við fólk. Hann vinnur með tölvur. Hans vinna er fólgin í að ferðast á milli og gera við tölvur í bankageiranum. Öllum þykir vænt um Mike. Þegar hann gengur inn í bankann, brosa allir. Hann er meðvitaður um að hann er ekki aðeins þar til að gera við tölvur, því hann lendir oft í samræðum, því Mike hefur frá mörgu að segja. Samt sem áður styttir Mike oft samræður sínar, því um leið og talvan er komin í lag þá er hann farinn.

Nú færum við þessa sögu inn í nútímann. Mannkynið er nýbyrjað að takast á við nýja orku-umbreytingu. Eins og mörg ykkar, Mike finnur sig afar, afar pirraðan og byrjar að stunda hugleiðslur aftur til að reyna að nema hvað sé að. Jafnvel þótt honum takist að komast inn í ástandið, jafnvel betur en áður, þá finnur hann ekki tengingarnar. Hann nemur ekki leiðbeinendur sína. Hann finnur ekki þá handleiðslu sem hefur alltaf verið til staðar. Mike var jafnvel að skrifa um tíma og nú virðist innblásturinn horfinn. Tengingarnar eru ekki til staðar. Mike ætti að vera áhyggjufullur, en hann er það ekki. Hann mynnist þeirra daga þegar hann heimsótti töfrahjólið sitt í bílskúrnum og uppgötvaði að töfrarnir voru ekki í hjólinu. Hann finnur að allt er í lagi, en áttar sig ekki á stefnunni.

Fljótlega byrjar Mike að eiga mjög erfiðar stundir í vinnunni. Það leið ekki á löngu þar til að honum var sagt upp. Frá æðra sjónarhorni, væri auðveldara að segja að Mr. Mike var ekki lengur í orkutengingum við það sem hann var að gera. Það var orðið nauðsynlegt fyrir hann að breyta um umhverfi, því orkusvið hans var að breytast og þar með breytti hann samskiptum sínum við allt og alla í kring um sig. Mr. Mike var heilari. Að einu leiti var Mike alveg bjarglaus. Honum fannst hann vera yfirgefinn og fá engan stuðning. Honum fannst hann ekki hafa neina sjálfsímynd þar sem hann var ekki lengur í tölvuviðgerðum. Hann var ekki með rettindin. Hann hafði engan stað til að heimsækja á hverjum morgni og Mike fylltist einmanakennd. Það var um þetta leiti, dag einn að Mike fann sig í bílskúrnum sínum. Hann ákvað að breyta aðeins til, dró fram stóran stól og settist um stund. Hugur hans snerist strax um mynningarnar um vin hans Henry Danman. Honum fannst þetta skrítið, því hann hafði ekki hugsað um Henry í mörg ár. Fljótlega byrjaði hann að muna sumt af því sem Henry Danman hafði sagt honum í barnæskunni. Jafnvel þótt Henry Danman hafði rætt við hann í gátum og sagði honum sögur sem hann hafði engan skilning á, þá fann hann að hann var að byrja að öðlast skilning á því sem Henry var að segja. Hann eyddi næstu dögum í að sitja í þessum stól og kalla fram þær stundir, sem þeir tveir áttu saman og sögunum sem þeir deildu með sér.

Orkusvið Mike’s byrjaði að breytast. Hann fann fyrir því. Nú vissi hann að það var eitthvað sem hann þurfti að gera og það var ekki hans vettvangur að sitja í þessum stóra stól í bílskúrnum sínum. Það voru verkefni sem hann þurfti að vinna, svo hann fór heim, tók upp símann og byrjaði að hringja. Mike varð sá græðari sem hann hafði alltaf verið. Mike byrjaði að skapa sitt rými og það leið ekki á löngu áður en hann var byrjaður að tala fyrir miklum mannfjölda. Mike skrifaði bók um hvernig hann breytti sínu lífi. Nafn bókarinnar, var einfaldlega“Henry Danman.” Mr. Mike byrjaði að virkja alla sína tilveru. Jafnvel til að sigrast á óttanum fór Mr. Mike og keipti sér reiðhjól. Það merkilega var þó að, á því augnabliki  sem Mike settist á hjólið, vissi hann um leið hvernig hann átti að hjóla. Nokkrum dögum síðar féll hann þó á hjólinu, hann stóð upp og þurkaði af sér, hló af því hversu einfalt þetta var og helt áfram. Mr. Mike skapaði breytingar á þessari plánetu og er hér enn og virkjar sína vinnu.

Eftir einn árangursríkan dag þegar Mike var að ræða við móður sína í símann. Sagði hann, “Mamma, ég veit að þú manst eftir deginum, þegar slysið átti sér stað. Það hafði áhrif á okkur öll.” Hann sagði, “Henry var þarna og fylgdist með öllu saman." Hún svaraði, “Hver er Henry?” Mr. Mike sagði, “Henry var sá sem kallaði mig Mr. Mike allan tímann. Henry var gamli maðurinn í næsta húsi við okkur og bjó í bílskúsnum sínum.” Móðir hans svaraði, “ Smithshjónin bjuggu í næsta húsi. Þar bjó enginn Henry.” Hann sagði, “Jæja, hann hlýtur að hafa verið einn af ættingjunum, eða einhver annar því hann bjó þar um árabil .” “Nei, það bjó enginn eldri maður í húsinu. Við þekktum alla sem bjuggu þarna. Smithshjónin voru góðir vinir okkar.” Mike lagði frá sér símann og á því augnabliki, heyrir hann innri rödd, sem hljómar í höfðinu, “Mr. Mike, ég er hér. Ég var með þér á þessum örlagaríka degi og helt um hjólið. Þú varst aldrei í neinni raunverulegri hættu. Ég vek aldrei frá þér. Ég er alltaf með þér og mun vera, því það var okkar samkomulag. Þakka þér fyrir að leyfa mér að leika mitt hlutverk.”

Kæru vinir, hafið hugrekki til að taka skrefin fram á við. Nú er tíminn kominn, sem þið hafið mótað. Byrjið að hringja. Sitjist á hjólið og hafið hugrekkið að falla. Þið eruð aldrei í neinni hættu, því við erum ávalt með ykkur. Ykkur mun koma á óvart hvað þið fallið í, aðeins ef þið hafið hugrekkið til að láta ykkur falla. Við erum hér til staðar. Það er okkar mesti heiður að vera með ykkur á þessum tímum. Það er okkar mesti heiður að vera með ykkur í þessu stutta millispili. Vinsamlega munið að við erum oft í hlátrinum ykkar, því við snertum ykkur oft. Skiljið, líka, að þegar þið komið saman sem andleg fjölskylda og myndið tengingar, þá dragið þið okkur saman, því hefur verið öfugt farið öll þessi ár. Þannig gengur það, svo á jörðu, sem á himni. Þið hafið skapað þetta með okkur. Fyrir það erum við þakklát. Nú munum við þurka tárin sem við höfum deilt með ykkur.

Okkar tíma er að ljúka. Okkur hefur verið mikill heiður í að leika í ykkar nærveru í dag. Við getum ekki lýst því hvernig þið hafið snert okkur, því það er ekki aðeins hláturinn sem þið veitið okkur. Það er hjartalagið ykkar. Við deilum sama hjartalaginu. Okkur er heiður í að vera í nærveru mannlegra engla sem eru að skapa breytingar. Frá okkar innstu hjartarótum þökkum við ykkur fyrir að leyfa okkur að komast í snertingu við orkuhjúpinn ykkar. Espavo, kæru vinir. Espavo.

Það er með æðstu virðingu að við biðjum ykkur að umgangast hvort annað með virðingu og hlúa hvort að öðru, leikið ykkur vel saman og munið að við erum alltaf til staðar.